Do kraja 19. stoljeća, posljednji od Indijanaca su bili poraženi, došao je kraj njihovoj nekadašnjoj neograničenoj slobodi. Danas, Indijanci i dalje žive u Americi, oni imaju svijetli ten, kao i Azijci. Pretpostavlja se da oni vode porijeklo iz Azije, prije 30 hiljada godina, oni su naselili tlo koje je, do tada, bilo nepoznato i nenaseljivo – Ameriku! U ovo doba, kontinenti još nisu bili razdvojeni, tako da su Amerika i Azija bile povezane kopnenim prelazom, od Aljaske do Patagonije su bile naseljene mnoge Indijske kulture i jezici u milenijumu koji slijedi. Jedan indijanski poglavica je jednom rekao: „Cvjetovi su naše sestre, životinje naša braća, mi pripadamo istoj porodici!“  Ritam bubnja je vodeći u indijanskoj muzici i simboliše otkucaj srca, plesanje i pjevanje za njih su vrsta molitve, njihove pjesme mole za kišu, dobru žetvu, izlječenje bolesti, i dr. Vrač je važna ličnost u indijanskom plemenu, oni vjeruju da ima natprirodne moći i da je u kontaku sa „bogovima“. Vrač koristi ples, muziku ili biljke, da bi izliječio bolesne, ili tjerao zle duhove. Glavni u plemenu je poglavica i on mora biti neustrašiv, pošten, pametan, velikodušan i uzor za svakoga, kao obilježje svoje mudrosti i hrabrosti, on nosi perjanicu, napravljeu od orlovog perja. Pušenje je po njima udisaj samog života i stvaranje veze sa velikim duhom. Oni obožavaju sunce, kao izvor života. Hiljadama godina oni su živel mirno na američkom kontinentu, sve dok jednog dana stranac, poimenu Kristofer Kolumbo nije otkrio njihov svijet, tražeći kraći put do Indije, umjesto da plovi oko Afrike, on je jednostavno krenuo na Zapad. Kada je, 1492. godine, stigao do Američke obale, misleći da je Indija, zbog čega je i urođenike, koje je tamo zatekao, nazvao indijancima. Tek poslije njegove smrti, svima je bilo jasno da je otkrio novi kontinent, Ameriku, zemlju divljka, kako su Indijance nazivali. Vest o tome da u Americi ima mjesta za svakog, dala je nadu za boljim životom mnogim Evropljanima. Prvi Evropljni, koji su emigrirali u Ameriku, došli su iz Velike Britaije. 1607. godine prve naseobine bile su formirane na istočnoj obali. Zahvaljujući Indijancima, prvi doseljenici su uspjeli da prežive, trgovina među njima je procvjetala, Indijanci su davali krzno za posuđe, odjeću i alate…Umjesto da budu zahvalni, Evropljni su pokrali njihove namirnice i rasturili ih, došlo je do borbe između njih, na stotine ljudi je poginulo na obije stane, zarobljenici su bili progonjeni iz svoje zemlje. Sve više ljudi je dolazilo u Ameriku, samo na hiljade ljudi se doselilo u 19. stoljeću, gdje god je bilo plodno zemljisšte, Indijanci su rasterivani, ubijani ili prisiljeni da prodaju svoju zemlju jeftino. Evropljani su ubili na milione bizona i otimali zalihe mesa Indijancima, u nadi da će osigurati sopstveni opstanak. Doseljenici su počeli da dovode stoku iz Evrope. Uskoro počinje pohlepa za zlatom ili ZLATNA GROZNICA, što ce izazvati stvaranje mnogih gradova . Šansa za bogaćenjem je uputila mnoge ljude ka Divljem Zapadu. Kada bi jedan rudnik presušio, svi bi se spakovali i uptili ka drugom prebivalištu, a sve što bi ostalo, bile su prazne barake. Ti avetinjski gradovi i danas postoje! U Americi, starosjedioci su bili osudjeni da žive  na neplodnom zemljištu, tako- zvanim rezervatima. Ovdje su   jedva prezivljavali, nisu bili zapošljeni i samo njh nekoliko je znalo da čita i piše. Nekada toliko moćni, postali su jedna od najsiromašnijih manjina u SAD. Mnogi su ih gledali sa prezirom. Ali, mnogi Indijanci su odbili da trpe siromaštvo. Kao i ostali Amerikanci, oni su slali svoju djecu u školu, u nadi za boljom buducnšću. Starosjedilački  narod doživljava svoju tradiciju i kulturu na Indijanskom danu plesa. Oni slave svoj zajednicu, oni su ponosni na činjenicu da su njihovi preci bili prvi Amerikanci. Oni vjeruju da će se ostvariti ono što je nekada veliki poglavica rekao: „Neka bijeli čovjek vlada mojim ljudima pravedno i milostivo!“